Rdzenne plemiona zamieszkujące Kubę zostały wytępione przez Hiszpanów w okresie dokonywania przez nich podboju kontynentu amerykańskiego. Chociaż Krzysztof Kolumb odkrył wyspę w 1492 r., to już około 1537 r. na wyspie było tylko około pięciu tysięcy Indian. Ich miejsce zaczęli szybko zajmować niewolnicy murzyńscy przywożeni drogą morską na Kubę. Oprócz nich wyspę zamieszkiwali też przedstawiciele rasy białej; głównie Hiszpanie.

Obecnie około 37% mieszkańców tego kraju stanowią przedstawiciel rasy białej; przede wszystkim potomkowie dawnych konkwistadorów. Ponadto Kubę zamieszkują także Mulaci (około 51% mieszkańców), Murzyni (około 11% mieszkańców) i ludność pochodzenia azjatyckiego (około 1% mieszkańców). Łącznie kraj ten zamieszkuje około 11,5 milionów Kubańczyków. Na jedną mieszkankę Kuby przypada średnio 1,6 urodzeń. Jest to najmniejsza liczba urodzeń przypadająca na jedną kobietę w całej Ameryce Łacińskiej. Jedną z głównych przyczyn takiego stanu rzeczy jest możliwość dokonywania darmowej aborcji do trzeciego miesiąca ciąży. Społeczeństwo kubańskie jest społeczeństwem ludzi młodych. Średnia wieku wynosi dla kobiet 37,5 lat, dla mężczyzn 36,1 lat, a średnia całej populacji to 36,5 lat.

W miastach mieszka około 70% mieszkańców wyspy. Sama stolica – Hawana – wraz z okręgiem podmiejskim skupia prawie jedną piątą ludności kraju, a dwa inne największe miasta Kuby – Santiago de Kuba i Camaguey zamieszkuje łącznie dalsze prawie 800 tys. ludzi. Tak duże nasilenie migracji ludności wiejskiej do miast nastąpiło dopiero po rewolucji kubańskiej i było wynikiem rozwoju przemysłu i usług w ośrodkach miejskich.