Schronisko „Murowaniec” położone jest w Dolinie Suchej Wody Gąsienicowej w Tatrach, na wysokości tysiąc pięćset metrów n.p.m. W chwili obecnej posiada 116 miejsc noclegowych w pokojach o różnej liczbie miejsc. Są to pokoje od dwóch do aż dwunastu osób. Dla gości udostępniana jest restauracja, bufet, sala TV, pośrednictwo pocztowe, automat telefoniczny, ciepła woda i prysznice. Akceptowane są karty płatnicze, tak więc chwilowy brak gotówki przy sobie nie jest żadnym kłopotem dla zmęczonego turysty. Dostępna jest też oczywiście otwarta kuchnia, w której turyści mogą przyrządzać swoje własne posiłki.
Dojść do schroniska „Murowaniec” można niebieskim szlakiem z Kuźnic przez Boczań albo żółtym szlakiem przez Dolinę Jaworzynki. Takie trasy zajmują około półtorej godziny. Można dojść również z Kasprowego Wierchu żółtym szlakiem w ciągu 45 minut a także czarnym szlakiem z Brzezin. Ta droga zajmuje blisko dwie godziny. Schronisko górskie powstało w tym miejscu z powodu częstych ekspedycji geodetów, którzy badali te tereny i przygotowywali mapy obszaru Tatrzańskiego. W połowie dziewiętnastego wieku przeprowadzano na tym terenie próby górnicze mające na celu wydobycie hematytu. Okazały się jednak nieopłacalne i wkrótce ich zaniechano.
Te wszystkie działania przyczyniły się do spopularyzowania okolic Hali Gąsienicowej. Wszyscy, którzy przybywali do tego ustronia, nie mogli przejść obojętnie obok niespotykanego uroku tego miejsca. Wieść o tym szybko się rozeszła i z czasem okolice zaczęły być coraz częściej odwiedzane przez turystów, którzy chcieli zobaczyć na własne oczy przepiękne krajobrazy i widoki Tatr. Schronisko „Murowaniec” powstało w latach dwudziestych ubiegłego stulecia.
Zbudowane zostało staraniem warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Autorami projektu byli Zdzisław Kalinowski i Karol Siciński. Uroczyste otwarcie obiektu nastąpiło 12 lipca 1925 roku. Uczestniczył w nim ówczesny prezydent RP, Stanisław Wojciechowski. W latach powojennych schronisko było sukcesywnie rozbudowywane a także odbudowywane po pożarze z 1963 roku.
Schronisko to mieści się w jednym z najbardziej urokliwych miejsc w Polskich tatrach i jest niezwykle chętnie odwiedzane przez turystów. Miejsce to odwiedzali w przeszłości również niezwykle znani Polacy, jak na przykład Maria Curie – Skłodowska, Henryk Sienkiewicz, Ignacy Paderewski, Stefan Żeromski i wielu, wielu innych. Na początku roku 1949 otwarto tam placówkę naukową Polskiego Towarzystwa Geograficznego wraz ze stacją meteorologiczną oraz centrum badania pokrywy śnieżnej.